آویشن رایحهای آروماتیک، سبز، گیاهی و کافوری دارد با حالتی تونیک و انرژیبخش. این نت سبز در ترکیبات چوبی، شیپره و فوژه بهزیبایی میدرخشد و طراوتی زنده و محرک به ساختار عطر میبخشد. آویشن گرم و نیروبخش است و با جنبههای کافوریِ نسبتاً محسوس، بعدی روشن و نافذ به ترکیبات گیاهی میدهد.
حس کلی
پرانرژی و شفاف، چهارفصلجایگاه در هرم بویایی
نت ابتدایی و میانیطبع
معتدل مایل به گرمطعم
تند و آروماتیککارکرد
تقویت ساختار فوژه و شیپره، افزودن انرژی و شفافیت
آویشن در مناطق خشک و آفتابی مانند بوتهزارهای مدیترانهای رشد میکند. بوتههای آن نسبتاً کوچکاند و معمولاً بین ۱۰ تا ۳۰ سانتیمتر ارتفاع دارند.
برگهای آویشن بهدلیل رایحه عمیق و آروماتیک خود در آشپزی برای افزودن طعم و عمق به غذاها استفاده میشوند.
روغن اسانسی از برگهای آویشن از طریق تقطیر بهدست میآید و همان رایحه گیاهی مورد علاقه عطرسازان را ایجاد میکند.
آویشن در طول تاریخ در تخیل جمعی ما جایگاه ویژهای داشته است. مصریان و اتروسکها این گیاه را در مرهمهایی برای مومیاییکردن مردگان بهکار میبردند.
یونانیان علاوه بر سوزاندن آویشن بر محرابها بهعنوان هدیهای برای خدایان، آن را در آشپزی، در وان حمام و حتی برای خوشبو کردن بدن استفاده میکردند.
افسانهای روایت میکند که زمانی که پاریس هلن را ربود، هلن چنان از اندوه اشک ریخت که هر قطره اشک او بر زمین افتاد و در همانجا بوتهای از آویشن رویید.
رومیان نیز به آویشن علاقه داشتند؛ آن را در لوازم آرایشی بهکار میبردند که گفته میشد روند پیری را کند میکند و حتی ادکلنهایی برای خوشبو کردن تختهایشان میساختند.
در قرون وسطی، آویشن نماد شجاعت بود؛ بهگونهای که زنان جوان آن را روی روسریها گلدوزی میکردند و به شوالیههای جنگهای صلیبی هدیه میدادند. همچنین جادوگران به ساخت معجونهای عشق با ترکیب مرزنجوش، آویشن، شاهپسند و گلهای مورد متهم میشدند.
رایحههایی با حس، ساختار و حالوهوای نزدیک و تجربهای بویایی مشابه و هماهنگ در دنیای عطر
